„Nie założę butów”, „Nie chcę iść spać”, „Nie będę sprzątać”, „Nie i już” – dziecięcy sprzeciw potrafi pojawić się w najmniej odpowiednim momencie i szybko wywołać napięcie w całej rodzinie. Rodzice często odbierają odmowę jako brak szacunku, próbę wymuszenia lub celowe utrudnianie codzienności. Tymczasem częste mówienie „nie” jest zwykle ważnym etapem rozwoju samodzielności, tożsamości i poczucia wpływu. Dziecko sprawdza, gdzie kończą się jego możliwości, a zaczynają granice dorosłych. Nie oznacza to jednak, że rodzic powinien zgadzać się na wszystko. Jak reagować na bunt dziecka bez krzyku, kar i walki o władzę? Jak odróżnić potrzebę autonomii od zachowania wymagającego stanowczej granicy?